*62: MORE HAPPY *
Okay. That was really, errr... so sweet of him. But I couldn't totally understand why he had to be here all in all. His great dream as what he had pointed it before was there in the USA. Besides, as what I heard of, the screening is starting tomorow. Yun kasi ang pinakamahalaga sa lahat. Doon mo kasi malalaman kung pasok ka nga ba talaga o hindi. Hindi lang naman kasi si Ruke ang magaling mag-basketball dito sa mundo diba? Siyempre, as compared to the rest, they've got the experience and training. Hayyyy... Ewan ko ba. Naguguluhan talaga ako sa takbo ng utak ni Ruke noon pa man. May mga bagay-bagay kasi siyang ginagawa na siya lang ang nakakaintindi.
"Honestly Ruke, why did you come back here? You know you were supposed to be there. You got contract, right?" I asked directly at him. Siyempre, dapat prankahan na 'to. He just shrugged and cooly said,
"Para sunduin kayo ni Seth. Di ba mas masaya kung sabay-sabay tayong pumunta sa America? As what they say, the more the merrier which is basically true." Nanlaki agad ang mga mata ko. Dahil lang sa napaka-simpleng dahilan na yun kaya siya bumalik?! Napakagandang rason nga naman! Imagine, parang nanggaling lang siya sa Boracay kung makapagsalita, ah!
"Iniwan mo ang America para lang sunduin kaming dalawa ni Seth?! Sana tinawagan mo nalang kami ng hindi ka na gumastos pa. Pano na yung contract mo? Sayang yun, Ruke." Mukhang hindi niya nagustuhan ang sinabi ko kasi bigla na lamang siyang napasimangot pero sandali lang naman. Agad rin naman siyang ngumiti. Siguro may naisip na naman siyang ipang-aatake sakin. Ayaw talagang patalo ng bruho, noh?!
"You know what Coach Anzai said? America will always be there for you. I couldn't argue more. He was absolutely right. They need me." Mas lalo pa tuloy nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. Pero hindi naman dahil feeling niya siya ang hari ng universe kung makapagsalita. Sanay na rin naman ako sa kayabangan ni Ruke, eh. Ang dahilan nun ay...
"How did you know Coach Anzai?" Hindi naman agad siya nakasagot. Mukhang nagulat ata siya sa pagsigaw ko. Hehe. "Don't tell me you've been watching Slam Dunk for quite some time now?!" Dagdag ko na naman na tanong sa pasigaw na paraan.
"Do you really have to shout? I haven't gone deaf in case you have forgotten. And to answer your questions, yes, I already finished it. So what? Does it make me a criminal now?" Ako naman ang hindi nakasagot. Hindi pa rin kasi ako makapaniwala na siya, si Ruke Kruger, na inaakala ko ngang ni isang beses ay hindi nagbukas ng TV ay natapos na anime, take note, A-NI-ME na Slam Dunk! Kahit naman siguro sinong matinong tao na nakakakilala kay Ruke, kapag sinabihan ko nun ay matawag pa akong saksakan ng sinungaling, eh. "Nakita ko nga dun yung crush mo, eh. Yung pangit na Ruwa----"
Hindi ko na siya hinayaang makatapos. Paano ba naman, mali na naman ang pangalang sasabihin niya. Ano ba naman yan?! Nanood na nga siya, hindi pa rin niya maitama ang pangalan ni Rukawa hanggang ngayon?! Wow, ha!
"It's Rukawa, RU-KA-WA not Ruwaka, okay?" Napasimangot na naman siya ng todo sa sinabi ko. Parang kinamumuhian talaga niya si Rukawa. Haaayyy...
"Whatever. I don't care. It's not my habit to memorize a stupid name with a stupid face. Besides, that crush of yours doesn't even know how to play a real basketball. Mayabang masyado. Bano at pangit naman." Wow! Look who's talking?! Mayabang?! Si Rukawa, mayabang? Ano naman kaya ang tawag niya sa sarili niya?
I sighed. Then, I rolled my eyes around the surroundings. Kahit anong pilit kong gawin para magalit sa pang-iinsulto niya kay Rukawa, hindi ko naman magawa. Siguro dahil alam ko, kahit ganyan siya, may natatagong kabutihan sa puso niya. Not to mention with what he did today. The effort and shattered pride had made him so sweet. I think he deserves an answer with this. A good one that should have been expected by all in the first hand.
"Oo na, oo na. Pangit na si Rukawa. Hindi na siya marunong mag-basketball. Mayabang na siya." I intoned but hinted some mockery there just to tease him. Kaya ayun, mas lalo pa tuloy siyang sumimangot. Nginitian ko lang siya at hinawakan yung pisngi niya. Ang kinis-kinis, syet! Hehe. Huminga ako ng malalim, yung dibdib ko, grabe ang pagkabog. To the max!
"Kung hindi lang sana kita mas mahal kaysa kay Rukawa, eh." Sa bilis ng pagkasabi ko nun, ewan ko lang kung naintindihan niya pa. Pero sa tingin ko oo kasi nanlaki ang mga mata niya, tapos may sparks pa. Halatang masayang-masaya sa nalaman. Kaya nga bigla na lamang ako nagtaka nung nagwala siya sa harap ko, eh. As in, kung makatingin, akala mo papatayin ako. Ang laki ng problema ng bruhong 'to, noh?
"Nakakainis ka! Nakakainis ka!" Tadyak dito, sipa doon ang pinaggagagawa ng bruho habang inuulit-ulit ang nakakarinding linyang yun. Nang mapuno na ako sa kanya, binatukan ko na siya talaga. "Ouch! What the hell was that for?!"
Reklamo kaagad niya sabay tingin ng masama sakin kaya binatukan ko nga ulit. Nakakaasar na, eh. Ang hirap-hirap kayang magtapat. Haha. "Nagtanong ka pa, ha?! What's your problem?! Bakit ba nagwawala ka na naman ba diyan na parang baliw, ha?!"
"Ikaw kasi, eh! Nakakai----" Nagpost ako na babatukan ulit siya kaya tumahimik kaagad. "Totoo naman, eh! Bakit sabi mo mas mahal mo ako kay Ruwaka? Dapat ba matuwa na ako nun? Hindi porket mas mahal mo ako sa kanya, ayos na yun. Gusto ko, ako lang ang mahal mo! Ako lang!" Napabuntung-hininga ulit ako. Yun lang? Kaya siya nawawala na parang baliw sa dahilang yun? Haaayyyy...
"Sorry na. Nagkamali ako. Ikaw lang pala ang mahal ko. Happy now?" Sabi ko na lamang para matapos na ang argumento.
"Napipilitan ka lang ata, eh!" Reklamo na naman ng bruho.
"Aba! Kung ayaw mo eh di wag! Diyan ka na nga!" Sabay walk-out kunwari. Naniwala naman siya at pinigilan agad ako sa pag-alis kuno. Haha. Utu-uto talaga pero ang gwapo-gwapo pa rin niya! At boyfriend ko na siya! Ha! Ha!
"Sige na... Sige na... Okay na yun basta tayo na, ha? Pleaseeee?" Napangiti nalang ako at tinanguan siya. "Yes! Sabi ko na nga ba, eh! Patay na patay ka talaga sakin!" Tapos lumayo agad siya sakin dahil alam niyang babatukan ko siya. Tawa lang siya ng tawa. Bruho talaga! Nang magsawa, lumapit ulit siya at hinawakan kamay ko. Dahil alam kong seryoso na siya ngayon, nagtanong na ako sa kanya ng seryosong tanong rin.
"But really, how about screening?” He sighed and looked at me in the eyes. Then he gave the best smile I would never ever forget.
"Mas magiging masaya ako kapag natupad ko ang pangarap ko na kasama ka.”
“Kayong dalawa ni Seth."
bravenet.com